Strona głównaRecenzjaGretchen Berg - Telefonistka

Gretchen Berg – Telefonistka

Małe miasteczko, pełne plotek i nagle…

Gdzieś na Środkowym Zachodzie Stanów Zjednoczonych leży miasteczko Wooster. Mieszka w nim i ciężko pracuje Vivian Dalton. Vivian była średnim dzieckiem, czyli tym podobno najbardziej łaknącym uwagi. Od małego chciała wiedzieć więcej, była wścibska, ciekawska i uważała, że zna się na ludziach, bo umie uważnie obserwować. Nie skończyła liceum, bo przyszedł kryzys i musiała szukać pracy. Zatrudniono ją jako telefonistkę, czyli osobę, która w centrali łączy połączenia. (Uwaga dla nowoczesnych na wskroś czytelników:

kiedyś w centralach telefonicznych dokonywano połączeń ręcznie, a akcja dzieje się w latach 50. ubiegłego wieku).

Wścibska Vivian uwielbia podsłuchiwać łączone rozmowy, choć doskonale wie, że tego jej robić nie wolno. Gdyby ją zapytano, miałaby doskonałą radę dla każdego rozmówcy. Ale któregoś dnia podsłuchuje coś, co całkowicie zmienia jej życie. Vivian musi wytropić prawdę.

To zdumiewająca powieść z wielu powodów. Zastanawiam się, dlaczego amerykańska producentka telewizyjna, a tak przedstawia panią Berg wydawca, pisze debiutancką powieść, której akcję umieszcza w tak mało wydawałoby się ciekawych latach 50. Jeszcze nie nadeszło tzw. wyzwolenie kobiet i wolna miłość. Żadna make love not war ideologia nie zyskałaby powodzenia (może trup Stalina był jeszcze zbyt świeży, ale to tylko nieistotna uwaga na marginesie). Dziwię się, że bo za wiele ciekawszych z punktu widzenia współczesnej literatury strun mogłaby autorka pociągnąć, ale z tego zrezygnowała. Dziwię się, bo to odważne i przyniosło sukces. Duszna atmosfera małego miasteczka, pełna jest krążących plotek. Jest oczywiście też dama zadająca szyku i określająca, co jest modne, a co już passe. Trzyma miasto za pysk krócej niż jej tata burmistrz. Nagle dostaje wiadomość, która wiele zmienia, a Vivian dałaby się prędzej pokroić, niż ugiąć przez konsekwencjami wyjawionej prawdy.

W posłowiu autorka pisze, że wykorzystała do fabuły fragmenty rodzinnej historii, a co najważniejsze, umiała je wspaniale opowiedzieć. Wciągnęła mnie ta książka i przywiodła na myśl Fannie Flag (te łagodniejsze, małomiasteczkowe dobre strony) i „Pary” Johna Updike’a (to, co w małym mieście najgorsze). Jeśli to jest debiut, to z ciekawością czekam na ciąg dalszy.

Lubomir Baker

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
Rozmowa z Joanną Łopusińską o powieści "Zero"

Joanna Łopusińska: ZERO, czyli thriller w świecie naukowców

Rozmowa z Joanną Łopusińską o książce "ZERO"
Michał Rzecznik opowiada o Bohdanie Butence

MICHAŁ RZECZNIK: Bohdan Butenko mówił, że książka jest jak sweter

Wydane właśnie rysunki Gapiszona Bohdana Butenki są pretekstem do rozmowy o mistrzu ilustracji z Michałem Rzecznikiem
Grzegorz Kapla, Krwawa Toskania

Grzegorz Kapla: Krwawa Toskania

Grzegorz Kapla, Krwawa Toskania
Nowy tom z serii o Virionie Andrzeja Ziemiańskiego

Andrzej Ziemiański: Virion. Legenda miecza. Krew

Nowy tom z serii o Virionie Andrzeja Ziemiańskiego
Andrzej Ziemiański na Warszawskich Targach Fantastyki

Andrzej Ziemiański: Wszystko napisałem na trzeźwo. Prawie wszystko…

Andrzej Ziemiański na Warszawskich Targach Fantastyki
Katarzyna Kowalewska w studiu Fanbook.tv

Katarzyna Kowalewska: „Zawód spadkobierca” to moja ulubiona książka

Katarzyna Kowalewska: „Zawód spadkobierca” to moja ulubiona książka Katarzyna Kowalewska do pisania książek podeszła na poważnie, bo zaczęła od nauki, jak to robić, na kursie...
Tadeusz Zysk i Marta Mrozińska w studiu Fanbook.tv

Tadeusz Zysk i Marta Mrozińska: Warto czytać fantasy

Tadeusz Zysk i Marta Mrozińska w studiu Fanbook.tv
Antymaterii obawiam się mniej niż Internetu

LEM: W strachu przed antymaterią

Antymaterii obawiam się mniej niż Internetu - cytat z książki "Strach przed antymaterią" S. Lema
0
Would love your thoughts, please comment.x