Strona główna Wywiad Watykan oczami kobiety

Watykan oczami kobiety

Jak wygląda życie za murami Watykanu – o tym opowiada książka „Kobieta w Watykanie” Magdaleny Wolińskiej-Redi, dziennikarki i korespondentki telewizyjnej. Ona sama opowiada zaś, jak to się stało, że zamieszkała za murami Watykanu i jak wygląda „cywilna” codzienność spędzana w sąsiedztwie papieży.

Samo stwierdzenie „Watykan kobiecym okiem” to swoisty paradoks, ponieważ jest to jedno z miejsc na świecie najbardziej zdominowanych przez mężczyzn. Mam na myśli hierarchów, najwyższych przedstawicieli władz Kościoła i pracowników świeckich, czyli służby bezpieczeństwa chroniących papieża czy też pracowników różnych urzędów. Papież Franciszek otwiera się coraz bardziej na udział kobiet w pracy Watykanu. Widzimy to choćby na przykładzie jednej z jego ostatnich nominacji, kiedy do sekretariatu Synodu Biskupów Stolicy Apostolskiej dołączył cztery kobiety, w tym jedną świecką profesor socjologii i z uniwersytetu Roma Tre – Cecilię Costa.Ale kobiece spojrzenie na Watykan, które znajdujemy w mojej książce, to jest spojrzenie, które do dziś pozostawało zupełnie nieznane. Spojrzenie kobiety, która za spiżową bramą przeżyła właściwie całe swoje dotychczasowe dorosłe życie. Weszłam za Watykańskie mury, mając zaledwie 23 lata i opuściłam je, mając lat prawie 40, czyli całe moje dojrzewanie, kształtowanie charakteru, sposobu myślenia. Moja formacja duchowa, osobowość, charakter rozwijała się przez te wszystkie lata wewnątrz Watykanu, w tym niezwykłym otoczeniu. Dlatego też przez cały ten czas spoglądałam właśnie okiem kobiety na codzienne życie trzech papież i na wielką machinę kurii rzymskiej, dla której skrawek ziemi, jaką stanowi Państwo Watykańskie, jest  tak naprawdę tylko podporą do jak najlepszego wykonywania swojej misji kierowania kościołem powszechnym. Może okiem łagodniejszym, subtelniejszym, takim, które dostrzega aspekty, jakich mężczyźni nie dostrzegają na co dzień. Trudno sobie wyobrazić, że za murami Watykanu unosi się we wrześniu zapach ciasta ze śliwkami lub że ktoś nie śpi całe noce, bo karmi, czy próbuje uspokoić swoje nowo narodzone dziecko… To są aspekty Watykanu, których nie opowie żaden mężczyzna, ani kobieta, którzy pracują np. w muzeach watykańskich i o g. 18, po zamknięciu urzędu opuszczają Watykan i wracają do Rzymu. 

fot.: Sergio Natoli


Jakie okoliczności sprawiły, że napisała Pani książkę „Kobieta w Watykanie”?

Ta książka jest odpowiedzią na pytania, które pojawiają się w spojrzeniu wszystkich osób, które stając przed Watykanem,  przed majestatyczną Bazyliką Św. Piotra, zastanawiają się, co znajduje się w środku: widzą ubranych w charakterystyczne stroje szwajcarskich gwardzistów, stojących w bramach i rygorystycznie przestrzegających tego, aby nikt niepożądany nie dostał się do środka. Co jest za murami Watykanu, jakie zagadki i tajemnice? Chyba nikt z nas nie ma wątpliwości, że Watykan to jedno z miejsc, które przyciąga największą rzeszę pielgrzymów i turystów, ale tak naprawdę ci, którzy tu przybywają, zatrzymują się „na progu” tego mikroskopijnego państwa, na placu Świętego Piotra, zerkają na fasadę bazyliki. Wchodzą do niej, by się pomodlić przy grobie naszego Papieża, by pozwiedzać wnętrze bazyliki, Muzea Watykańskie i Kaplicę Sykstyńską. Przekonałam się na przestrzeni ponad 16 lat życia za murami Watykanu, mając okazję oprowadzać po tym wyjątkowym i niedostępnym skrawku ziemi wiele, wiele osób – czy to znajomych, czy oficjalne delegacje – że prawie nikt nie zdaje sobie sprawy, iż za wysokim, 9-metrowym murem toczy się normalne życie, mieszkają i funkcjonują zwyczajne rodziny, które żyją swoim normalnym codziennym życiem, muszą czasem pójść do lekarza, robią codzienne zakupy, nabierają benzynę, przygotowują swoje dzieci do przedszkola czy szkoły, które spotykają się razem, by czuć się mniej samotnie, bo swoista nuta refleksji i samotności mnie np. towarzyszyła w Watykanie przez całe życie. Watykan jest fascynującą, ale odseparowaną od reszty świata wyspą, na której garstka mieszkańców (świeckich poza gwardzistami jest około 60 osób) organizuje, najlepiej jak potrafi, codzienność.

Jakie wydarzenia najbardziej Cię poruszyły, kiedy mieszkałaś „zza murami Watykanu”?

fot.: archiwum prywatne

Na pewno najbardziej niezwykłym aspektem mojego dotychczasowego życia był sam fakt przeżywania codzienności aż z trzema papieżami. To jest sytuacja, która zdarza się rzadko w historii Kościoła, taka kumulacja pontyfikatów, by na przestrzeni zaledwie kilkunastu lat doświadczać misji i pracy trzech, i to jakże różnych, charyzmatycznych zwierzchników Kościoła. Każdy z nich był dla mnie szczególny. Czy najbardziej Jan Paweł II? Często sobie zadawałam to pytanie. Myślę, że na pewno, bo to święty Jan Paweł w jakiś niezwykły,  niewidoczny sposób prowadził mnie przez te wszystkie lata za rękę, abym trafiła właśnie tutaj, w to niezwykłe miejsce. To on swoim apelem do młodych ludzi w 1995 r. w Loreto podczas Dni Młodzieży Europy, zachęcił mnie do przyjazdu, do Rzymu w 2000 r. na Wielki Jubileusz. Byłam na Tor Vergata jako wolontariuszka i ostatniego dnia poznałam przyszłego męża. Ta znajomość, która przerodziła się w miłość, a później w decyzję o założeniu rodziny, zmieniła diametralnie całe moje dotychczasowe życie! Mieliśmy z mężem szczęście doświadczyć życzliwej znajomości z kard. Ratzingerem. To on udzielał nam ślubu i chrzcił moje obie córeczki. Ta więź pozostała do dziś, więc lata jego pontyfikatu dla mnie były też bardzo niezwykłym czasem, bo papieże byli  przede wszystkim bardzo serdecznymi dla mnie i mojej rodziny osobami. Mogłam na nich liczyć, na ich dobre słowo, na ich wsparcie. Jeśli by się coś złego działo w moim życiu, mogłabym ich prosić o odrobinę otuchy, o jakąś poradę. Dla mnie stało się to normalne, bo mieszkaliśmy blisko siebie. Dla osób z zewnątrz, dla milionów katolików może być to coś niewiarygodnego. A teraz mamy od ponad sześciu lat pontyfikat Franciszka, który zmienił zupełnie oblicze Watykanu. Postać papieża stała się jeszcze bardziej bliska zwyczajnym ludziom. Franciszek, który sam czeka w kolejce do lekarza, spaceruje bez eskorty, nie używając samochodu, bo po prostu chce się przejść. Mieszka w Domu Świętej Marty, już nie w Pałacu Apostolskim, który siłą rzeczy stanowi pewną barierę, bo jest bardzo wysoki, wyniesiony na trzecie piętro. To są niesamowite doświadczenia, które przez tyle lat były częścią mojej codzienności i które na zawsze będę głęboko w sercu i które, okraszając różnymi anegdotami, opisuję w książce.

fot.: archiwum prywatne

Należysz do ścisłego grona dziennikarzy, które towarzyszy papieżowi Franciszkowi w jego podróżach apostolskich. Jakie były dla ciebie najbardziej poruszające wizyty i spotkania?

Ostatnie pięć lat to szczególny czas w Watykanie, różny od wcześniejszego okresu, dlatego że za pontyfikatu papieża Franciszka zostałam także korespondentką Telewizji Polskiej. Zaczęliśmy relacjonować jego misję, a także podróże apostolskie Franciszka i wszystkie najważniejsze wydarzenia z życia Kościoła i papieża dla moich rodaków w Polsce. Wielkie wyzwanie i zadanie! Moje życie nabrało dwutorowego wymiaru, bo nikt przede mną nie był za Spiżową Bramą korespondentem zagranicznym telewizji innego kraju, żyjąc na co dzień i na co dzień widząc, spotykając papieża. To zrodziło we mnie na pewno poczucie balansowania na cienkiej linii, tego, co można powiedzieć, a czego się nie powinno. Ale dało mi też niepowtarzalne doświadczenia towarzyszenia papieżowi w jego pielgrzymowaniu po świecie: Meksyk, Kuba czy republiki bałtyckie, Rumunia. Wielkim przeżyciem dla mnie osobiście były Światowe Dni Młodzieży w Krakowie z udziałem papieża Franciszka. Nigdy nie zapomnę czuwania, które zgromadziło 1,5 miliona młodych z całego świata. Teraz niezwykła podróż do Afryki: do Mozambiku, na Madagaskar i Mauritius. Poza towarzyszeniem samemu papieżowi w wielu podróżach, wielokrotnie realizowałam relacje dla Telewizji Polskiej z miejsc szczególnych. Choćby wyspa Lampedusa na środku Morza Śródziemnego: brałam udział w akcji wyławiania setek migrantów, którzy pontonami próbowali dopłynąć do Europy.. Uczestniczyłam też w specjalnej ekspedycji Wspólnoty Saint Egidio (św. Idziego) do obozu dla uchodźców w Libanie na granicy z Syrią. Przeprowadzałam rozmowy z Syryjczykami, którym udało się uciec ze zbombardowanego Aleppo. Relacjonowałam na żywo tragiczne trzęsienia ziemi w 2016 i 2017 roku we Włoszech, gdzie zginęły setki osób pod gruzami. To pozostaje w sercu i pamięci, zwłaszcza kiedy czujemy się bezradni wobec ludzkiej tragedii, jaką przynosi żywioł. W maju tego roku zostałam zaproszona przez Amerykanów na pokład lotniskowca „Abraham Lincoln”. To są niezwykle doświadczenia na całe życie. 

fot.: archiwum prywatne

Czy życie i pracę w Watykanie mogłaby Pani potraktować jako swoistą „misję specjalną”?

Każdy dzień, jaki przeżyłam w Watykanie, i każda chwila to był niezwykły i bezcenny czas… Czy można nazwać to misją specjalną? Wiele momentów było zupełnie prozaicznych, zwyczajny spacer z dziećmi, które uczyły się jeździć na rowerku, szykowanie polskich specjałów dla gwardzistów szwajcarskich, którzy wpadli do naszego domu na kolację. Oczekiwanie na gości z Polski, by razem z najbliższymi za murami Watykanu spędzić Wigilię Bożego Narodzenia, czyli rzeczy zupełnie normalne. Ale samo codzienne życie, gdzie zerkając przez okna mojego mieszkania, widziałam okno papieża – okna Pałacu Apostolskiego – sprawiało, że codzienność była bardzo wyjątkowa. Trzeba wziąć pod uwagę fakt, że za Spiżową Bramą mieszka tylko 20 świeckich kobiet, które posługują się paszportem watykańskim. Otoczone są opieką, gdy tylko czegoś potrzeba i ze strony służby zdrowia, i ze strony służb bezpieczeństwa. Nawet straży pożarnej, kiedy coś się działo w mieszkaniu i była potrzeba natychmiastowej interwencji. To wszystko dawało mi przez te lata ogromne poczucie bezpieczeństwa jako żonie i matce dwóch córek. Na pewno misją specjalną można określić moją pracę korespondenta i pracę dziennikarki, która pracując w mediach, jeszcze do niedawna mieszkała za murami Watykanu. Zawsze powtarzam, że miałam wielkie szczęście i honor mieszkać i uczestniczyć w życiu niezwykłego miejsca, jakim jest Watykan.

Rozmawiała Iwona Flisikowska

Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
Powiadom o

Najlepszy czas na czytanie

Kiedy wszystkie polskie dzieci i wielu dorosłych jest zmuszonych do pozostania w domu, o ich czas konkurują producenci gier, filmów i telewizja, jak i… autorzy książek. Według badań...

Wzrost czytelnictwa!!! Nieoczekiwany efekt koronawirusa

Jak podaje magazyn „Fanbook” w marcowo-majowym wydaniu, nie tylko mąka, olej i papier toaletowy, ale także książki okazują się artykułem pierwszej potrzeby w czasie...

Koontz prorokiem

Amerykański pisarz Dean Koontz wydał w 1981 roku powieść pod tytułem „Oczy ciemności” („The Eyes of Darkness”). Pierwsze polskie wydanie tego thrillera ukazało się...

Nowy „Fanbook” już w sprzedaży!

A w nim m.in.:👉 Literacka wizja końca ludzkości👉 Urodziny Leopolda Tyrmanda👉 Wywiad z Verą Eikon👉 O psychopatach z Jonem Ronsonem👉 Okładkowy, groźny Adrian Bednarek👉 Zwierzęcy quiz👉 Ponad 200 nowości książkowych

Więcej bólu, czyli rzecz o Broniewskim

Lubomir Baker Pę­tac­ki wiersz sam wiesz, że łżesz, ale dla­cze­go tak boli, tak boli? W poezji Władysława Broniewskiego...

Jak kulturalnie przetrwać kwarantannę?

Receptą jest akcja zorganizowana przez pisarzy zrzeszonych w Unii Literackiej, którzy przez tydzień będą organizować spotkania z czytelnikami online."Drodzy czytelnicy, zwracamy...

BEZWŁAD – Jessica Barry

Allison Oddychaj. Oddychaj. Otwieram oczy. Nade mną gałęzie. Przez chwilę gapi się na mnie stado ptaków....

SARKOFAG – Jacek Ostrowski

Płock, lata siedemdziesiąte. Komunizm powoli zaczyna chylić się ku upadkowi. Zuza Lewandowska odnosi kolejny sukces, demaskując czarnego wdowca, i wyrasta na najlepszą papugę w okręgu....